-door Jan van der Velde –

 

Als noten op een partituur zo zijn planeten klanken in ons leven.

Zoals de componist is het AL de bron,
zijn wezen klinkt door in zijn muziek,
iedere toon een weldoordacht spinsel van muzikaliteit.

Zo klinken planeten harmonisch,
soms in mineur of in verhoging,
een dissonant voor wat spanning.
Soms die ene toon die boven slepende violen een solo laat horen
en vervolgens versmelt met het koor van harmonie.
Zo krijgen we allemaal een eigen velletje in het orkest van het leven.

Ons stukje is kort,
een ademtocht in het concert,
in die ene maat blazen we ons leven uit.

En ik, en ik ?
blaas ik verontwaardigd de eerste tellen mee?
heb ik geen recht van blazen, geen eigen geluid?
Zo toetert ook de tuba en de hele kopersectie met mij mee.

Na de eerste tellen van mijn maat
krijg ik eindelijk door,
dat er voor ons geen dirigent bestaat.
We zijn allen solist in het grote koor.

De een blaast harder bij de eerste noot
en de ander slaat een wat lieflijkere toon.
Zoals de een kiest voor een duet zal een ander soleren,
de triangel slechts wachten op die ene ting.

Zo ook de planeten,
al heeft de componist ze al geplaatst
er is altijd ruimte voor de muzikant
om zijn partituur naar eigen interpretatie te vertolken.

Met dank aan Erik Satie,
die op de achtergrond ijverig mee zat te tingelen op z’n piano..:-)

Jan van der Velde (©)- 14 maart 2000 (Merc stationair)

Advertenties